Rozdział 3

Ten rozdział dodaje calkiem nowy^^ A no i załozyłam tego bloga z powrotem bo Kimi chciala go sobie poczytać:) Szablon zrobię kiedy będę miała czas:P:P
Więc kochana proszę:P:P może znowu zaczna go pisać:) właśnie sama mam zamiar go trochę poczytać, więc zobaczymy...a i tak dla umilenia muzyczka:)

Wróciłem do swojej komnaty, oczywiście przez okno. Wystarczyło, że dobrze odbiłem się od ziemi i wskoczyłem przez nie. Miałem teraz czas na przestudiowanie wszystkiego co mi mówiła. Jak to wcześniej określiła, byłem teraz nadczłowiekiem, a prościej wampirem. Popatrzyłem na zegarek, wskazywał dopiero drugą, do świtu mam jeszcze trochę czasu. Podszedłem do drzwi i nacisnąłem klamkę, szybko jednak ją puściłem. Skóra na dłoni przypaliła mi się, srebro to mój słaby punkt, a klamka była wykonana z tego właśnie metalu. Szybko zbliżyłem się do szafy i wyciągnąłem z niej rękawiczki do konnej jazdy, były one grube, więc srebro nie powinno mi teraz szkodzić, rana przez ten czasu się uleczyła. Teraz bez problemu wydostałem się z komnaty. Na korytarzu była cała moja rodzina, klęczeli, modlili się. Matka pierwsza spostrzegła moją obecność, podniosła się i rzuciła mi na szyję.
-Dzięki Bogu - wyszeptała. Ojciec stał za nią, cały się trząsł, był wściekły. Kiedy oderwała się ode mnie podszedł bliżej i uderzył mnie otwartą ręką w głowę.
-Obiecałeś mi! - wykrzyczał - jesteś gorszy nawet od Sasuke! Myślałem, iż jesteś dorosły, że umiesz podejmować decyzję, a tak się pomyliłem...zawiodłeś mnie..
-Ojcze zrozum, to nie było takie łatwe. Szło mi dobrze, aż spotkałem Maderę i to on mnie zranił...
-Jak on mógł - wyszeptał Sasuke, był zły, widziałem to w jego oczach. Nastała cisza, nikt nie śmiał jej przerwać.

-Jesteś głodny prawda? karzę ci przyszykować jedzenie - zaproponowała nagle, popatrzyłem na nią zmieszany. Jak miałem jej powiedzieć, że nie jem już tak jak zwykle?? Skinąłem głową na znak zgody, ucieszona szybko  pobiegła do kuchni na sam duł. Zostałem z ojcem i bratem, obaj wpatrywali się we mnie przez dłuższą chwilę, nagle ojciec odwrócił się i ruszył w kierunku swojej sypiali, Sasuke za nim do swojej. patrzyłem na ich sylwetki jak znikają za rogiem, teraz byłem dla nich potworem. Mogłem zginąć, przynajmniej nie patrzyli by na mnie takim wzrokiem. Nie wiem czy się mnie brzydzą, czy boją, ale to jest nie do zniesienia. Nie chce tak żyć! Nigdy nie wierzyłem w magię, a teraz jestem jej dłużnikiem. Dzięki niej mogę żyć, ale za jaką cenę? Jak wspomniała Tamafunę, jestem skazany na wieczna samotność. Wszedłem do swojego pokoju, zdjąłem rękawiczki i rzuciłem je na krzesło stojące obok stołu. Podszedłem do łóżka i się na nim położyłem, musiałem teraz wszystko przemyśleć. Właśnie zaczynam nowe życie i muszę się sam z nim uporać, najbardziej boję się, że skrzywdzę kogoś mi bliskiego. Teraz odczuwam lekkie mrowienie w gardle, muszę szybko coś zjeść, nie chce stać się bestią, pożerającą wszystko wokół. Poniosłem się szybko z posłania, usłyszałem kroki matki, zarzuciłem na siebie pelerynę i wyskoczyłem przez okno. Do wschodu słońca zostało jeszcze kilka godzin, za ten czas muszę się pożywić. W klika sekund znalazłem się w centrum miasta. Kaptur zakrywał mi twarz, więc nikt nie mógł mnie rozpoznać. Szedłem powoli, rozkoszując się pełnią księżyca i zapachami ludzkich ciał. Zatrzymałem się przed oberżą, wszedłem do środka i zająłem miejsce w samym tyle. Przecież jak pożywię się na dziwce, to nic się nie stanie? Te kobiety już dawno przestały nimi być, każda niewiasta powinna się szanować, a one tego szacunku nie mają do siebie. Przypuszczam, że większość z nich wybrała tą pracę, aby mieć z czego żyć, ale i tak nie pochwalam ich wyboru! Podeszła do mnie jedna z nich. Nosiła okulary, miała długie, rozpuszczone, czerwone włosy i tego samego koloru oczy. Ubrana była w obcisłą, fioletową suknię z dużym dekoltem, który odkrywał większość biustu, pod piersiami miała mocno zawiązany, różowy gorset, dziwie się, że oddychała. Dół sukni odsłaniał jej kostki i był w całości obszyty białymi falbanami. Na nogach miała fioletowe pantofelki obszyte satyną.

-Czy chce pan bym mu potowarzyszyła? - zapytała siadając naprzeciw mnie. Nie była za łada, ale czy to ma jakieś znaczenie skoro mam ją i tak zabić?

-Tak, chcesz się czegoś napić? - zaproponowałem, przytaknęła i zawołała swoją koleżankę, która obsługiwała gości.

-Przynieś nam najlepszego wina - mruknęła i spojrzała na mnie. Nic nie powiedziałem, więc ją to ucieszyło. była zadowolona, że przytrafił się jej bogaty klient. Po chwili kobieta wróciła z butelką wina i dwiema szklaneczkami, położyła je na stole i odeszła.

-Jak masz na imię? - zapytałem, spojrzała na mnie i zaczęła otwierać wino.

-Karin - powiedziała nalewając trunku do szklaneczek, jedną mi podała. Obok stolika był duży wazon z kwiatami, podniosłem szklankę i udałem, że piję, gdy odwróciła głowę w bok szybko wylałem całą zawartość do wazonu. Dziewczyna gadała jak najęta, nie wiedziałam nawet o czym. Nienawidzę takich gaduł, jak się z kimś rozmawia, to mówi się z sensem, a nie to co ślina na język przyniesie! Ta kobieta jest bardzo wkurzająca, wyświadczę światu przysługę jak ją zabiję! Karin zamówiła jeszcze trzy butelki wina, częstowała mnie nim, lecz odmawiałem. Wszystko wypiła sama, upiła się.

-Więc idziemy do ciebie czy do mnie? - zapytała nagle nachylając się nad stolikiem. Czułem od niej mocny zapach alkoholu, jeszcze trochę a byłaby nieprzytomna.

-Do ciebie - odpowiedziałem obojętnie. Dziewczyna wstała, ledwo, ze stała na nogach. Podeszła do mnie i złapała za rękę.

-Ale jesteś zimny - oświadczyła na głos - nie martw się ja cie rozgrzeję!

Pociągnęła mnie za sobą. Wchodziliśmy krętymi schodami na górę, doszliśmy do dużych drzwi, Karin wyciągnęła klucz i je otworzyła. Mym oczom ukazał się długi, jasny korytarz. Wiele "dam" pokroju Karin chodziło po nim. Całe szczęście miałem na głowie kaptur, więc nie mogły zobaczyć mojej twarzy. Jako książę byłem znany, więc nie mogłem sobie pozwolić na to by ktoś mnie rozpoznał w takim miejscu. Przeszliśmy kilka kroków i zatrzymaliśmy się przed czwartymi drzwiami. Otworzyła je i wciągnęła mnie do środka. Popchnęła mnie na łóżko i zamknęła drzwi na klucz. W pokoju było ciemno, lecz wszystko widziałem dokładnie. W moich oczach pojawił się szkarłat, wysunąłem kły, które tak długo kryłem. Teraz już nic mnie nie powstrzyma! Rudowłosa dziewczyna zdjęła suknię i w samej halce podeszła do łóżka.

-Teraz jesteśmy sami, możesz ściągnąć kaptur. Moi klienci jak chcą zostają anonimowi. Po wszystkim możesz wyjść wejściem, którym schodzi się na końcu korytarza. - sięgnęła ręką po krzesiwo, aby zapalić kaganek. Złapałem ją za rękę i pociągnąłem na łóżko.
-Wole jak jest ciemno.
-Rozumiem - objęła mnie za szyję i zaczęła całować. Przewróciłem ją na plecy, tak, ze na niej leżałem. Przerwałem pocałunek, który nie sprawiał mi przyjemności. Popatrzyłem na jej szyję, widziałem dokładnie na niej pulsującą tętnicę. Zbliżyłem się do niej, wciągnąłem przyjemny zapach jej ciała. Już miałem zanurzyć swe kły w niej, lecz nie mogłem. Coś mnie powstrzymało, ale nie wiem co, znieruchomiałem.
-Tylko mi nie mów, ze to twój pierwszy raz - wybuchła śmiechem. Zszedłem z niej i usiadłem na krawędzie łóżka. Co ja wyprawiam... Kilka godzin temu tez byłem człowiekiem, a myślę tylko o zabijaniu. Co się ze mną dzieję?
-Hej... nie przejmuj się - mruknęła za mną. Wstała i przytuliła się do moich pleców, zamykając w swych ramionach. - za pierwszym razem zawsze tak jest. Ale ja cie pokieruję - starała się mnie pocieszyć, ale to pocieszenie nie jest mi potrzebne. Nie takiego pocieszenia potrzebuje...chyba wole umrzeć z głodu niż ją zabić. Czułem w gardle piekący ból, nasilał się z każdą minutą. Ręce dziewczyny powędrowały do mojej męskości. Zaczęła mnie pieścić, lecz mnie to nie obchodziło, musiałem walczyć z pragnieniem! Wstałem uwalniając się od niej.
-Ale jesteś nerwowy - zaśmiała się i zeszła z łóżka. Stanęła obok mnie.
-Zostaw mnie - warknąłem na nią. Chwyciłem się za gardło, nie wytrzymam już! Popatrzyłem na nią, widziałem każdą żyłę w której płynęła krew.
-O boże! - zatkała swoje usta dłonią i cofnęła się o dwa kroki do tyłu - twoje oczy... - wyszeptała. To teraz się wydało, muszę ją powstrzymać.
-POM... - zatkałem jej usta dłonią, w ostatniej chwili zdążyłem.
-Nie krzycz - szepnąłem jej do ucha. Szarpała się, lecz nic jej to nie dawało, ponieważ trzymałem ją bardzo mocno. Traciłem powoli siły, jej zapach działał na mnie jak narkotyk, wabił i osłabiał.  w Gardle paliło mnie niemiłosiernie, nie byłem w stanie tego wytrzymać.  - przepraszam - zamknąłem oczy i zanurzyłem kły w jej szyi. Nagle znieruchomiała, lecz sie tym nie przejmowałem, czułem ulgę. Piekący ból zelżał, smakowała mi jej krew. Z każdym łykiem czułem się silniejszy, wyostrzały się moje zmysły. Zapach posoki przyprawiał mnie o dreszcze, jej strach mnie podniecał, a ciało, które stawała się zimną kłodą, zachwycało. Skończyłem, nie zostawiłem w niej ani kropli. Puściłem ją, pusta skorupa upadła na ziemię z cichym łoskotem. Głośno westchnąłem, czułem się wspaniale. W sobie czułem jej ciepłą krew, chciałem więcej, musiałem więcej dostać! Usłyszałem kroki, a następnie pukanie do drzwi.
-Karin twój klient nie zapłacił za wino i za twoje usługi. Otwórz chce z nim porozmawiać - popatrzyłem na martwą dziewczynę. Nie mogę pozwolić, aby tu wszedł i ją zobaczył. Podszedłem do okna i je otworzyłem. Wyjąłem z kieszeni kilka złotych monet, zbliżyłem się do drzwi i przepchnąłem pod nimi pieniądze. - Przepraszam, że przeszkodziłem - powiedział. Usłyszałem jak zbiera monety, gdy skończył, szybko odszedł. Poczułem ulgę, a teraz muszę pozbyć się ciała, w przeciwnym razie stanie się taka sama jak ja... Zacząłem szukać zegarka w pokoju, znalazłem go obok szafy, wskazywał za pięć czwarta. Spojrzałem przez okno, było jeszcze ciemno, ale długo to nie potrwa. Podszedłem do Karin i przerzuciłem jej zwłoki sobie przez ramię. W drzwiach przekręciłem klucz i lekko je uchyliłem. Podbiegłem do okna i przez nie wyskoczyłem razem ze zwłokami. Pobiegłem szybko w stronę gór, były oddalone jakieś siedemdziesiąt kilometrów od oberży. Po kilku minutach byłem już na miejscu, zrzuciłem ciało z siebie i począłem gromadzić drewno. W kilka sekund nazbierałem ogromną kupę chrustu, na samym szczycie ułożyłem zwłoki dziewczyny. Wyjąłem z kieszeni krzesiwo i je podpaliłem.

Rozdział 2

Kareta stanęła, czułem jak ktoś wyciąga mnie z niej i gdzieś niesie. Byłem na pół przytomny, obraz był rozmazany. Ból zaatakował mój umysł, nie byłem w stanie trzeźwo myśleć. Nie potrafiłem rozpoznać gdzie się znajduje i kto mnie niesie. Słyszałem jakieś przytłumione krzyki, lecz nie rozumiałem słów. Poczułem jak kładą mnie na łóżku, rozpoznałem zapach róż, byłem w swoim pokoju. Kochałem te kwiaty, dlatego służąca codziennie przynosiła mi je z oranżerii i stawiała na stole w wazonie.  Na brzuchu czułem coś zimnego, lekko drapało mnie po nim, pewnie lekarz rozcinał materiał, aby dostać się do rany. Przez chwile uciskał okolice rany, co sprawiało mi ogromny ból, chciałem krzyczeć, lecz nie mogłem. Poczułem na ustach coś ciepłego, była to woda, lecz inaczej smakowała. Piłem łapczywie, dużymi łykami, lecz po kilku łykach przestała płynąc. Dodała mi ona siły, moje zmysły zaczęły powoli rejestrować otoczenie, lecz ból nie ustąpił. Otworzyłem oczy, nade mną pochylała się matka z ojcem, Sasuke stał za nimi.
-Moja krew nie wystarczy aby uleczyć jego rany, muszę go przemienić - usłyszałem głos kobiety, znałem go, ale nie wiem skąd.
-Proszę, nie ma innego sposobu aby żył? - dopytywała się moja matka. Nie wiedziałem o co chodzi, kim jest ta kobieta i dlaczego jej nie widzę?
-Nasza krew potrafi uzdrawiać, może przedłużyć życie i odmłodzić, lecz na niego nie działa.
-Nie pozwolę przemienić go w potwora - krzyknął mój ojciec.
-Przestań! To twoja wina, że go tam puściłeś! Mój biedny syn teraz musi tak cierpieć! Chcę aby żył!
-Kobieto! czy ty wiesz co mówisz? Chcesz by stał się potworem?
-A czy chcesz jego śmierci! Nigdy ci nie wybaczę jeśli on umrze!
-Hej... - wychrypiałem - możecie przestać, głowa mnie już boli.
-Synu - rzuciła się na mnie przytulając się - odzyskał przytomność! bardzo boli?
-Jak cholera...
-Róbcie co chcecie - wykrzyczał i wyszedł trzaskając drzwiami. Do łóżka podeszła kobieta, skądś ją znałem. Rubin wiszący na jej szyi błyszczał się, rażąc mnie w oczy.
-Jaka jest twoja decyzja? - zapytała mojej matki, ona popatrzyła się na mnie, płakała. Lekko się uśmiechnęła, głaskała mnie po głowie, ręce jej drżały, ale nie z zimna, lecz strachu.
-Proszę uratuj go - zwróciła się do niej - przepraszam, że jestem taka samolubna, ale nie mogę pozwolić ci umrzeć. Jesteś moim pierwszym dzieckiem i nie chcę cię stracić. Wiem, że przeze mnie będziesz cierpiał jeszcze bardziej, ale będziesz żył i zostaniesz ze mną.
Zimną dłonią dotknęła mojego policzka, nachyliła się i ucałowała mnie w czoło. Podeszła do Sasuke, dotknęła jego ramienia, zaciskając na nim rękę, pociągnęła go za sobą.
-Chodź - posłuchał jej, wyszli z pokoju.
Kobieta podeszła do mnie, usiadła na łóżku, głaszcząc dłonią mój policzek.
-Teraz mam okazję się odwdzięczyć za uratowanie mi życia - nachyliła się bliżej mojej twarzy - troszkę zaboli tylko na początku - wysunęła swoje zęby, dwa z nich, kły, były dłuższe i spiczaste. Wbiła się w moją szyję, wydałem z siebie cichy okrzyk, poczułem jak coś ciepłego spływa mi po szyi, była to krew. Czułem jak uchodzi ze mnie życie, jak serce przestaje bić. Ostatkiem sił wyciągnąłem rękę, aby ją powstrzymać, chwyciłem ją za włosy, lecz nie miałem na tyle siły, aby ją odciągnąć. Przestała pić moją krew, czułem się pusty, serce przestało bić, lecz nie umierałem. Widziałem ją wyraźnie, jej usta umazane moją krwią, oczy błyszczące szkarłatem. Nie czułem bólu, ani zimna, nic nie czułem, byłem na skraju życia i śmierci.
-Za chwile mój jad rozprzestrzeni się po twoim ciele. Teraz nic nie czujesz, nie możesz też się ruszać, bo cię sparaliżował. Pamiętaj, że teraz twoim słońcem jest księżyc, a dniem noc!
Patrzyłem jak zakłada na siebie czarną pelerynę i wychodzi. Nie rozumiałem o co jej chodziło. Nagle poczułem ogromny ból przeszywający całe moje ciało, zacząłem krzyczeć, nie byłem w stanie stłumić w sobie krzyku, ból był nie do zniesienia.  Odzyskałem czucie, po moim ciele rozchodził się jej jad, tak jak powiedziała. Czułem go w sobie... jak uśmierca wszystkie żyjące komórki, jak zamienia serce w kamień. Przestałem oddychać, tlen nie był mi już potrzebny do życia, nie odczuwałem głodu, chłodu, ciepła, nic! Moje zmysły się wyostrzyły, widziałem w ciemności, każdy najdrobniejszy szczegół, czułem przyjemną woń ciał, osób mieszkających w pałacu, słyszałem bicie ich serc. Byłem sobą, lecz się zmieniłem. Powoli podniosłem się do pozycji siedzącej, dotknąłem miejsca gdzie była rana, byłem uleczony. Głowa bolała mnie niemiłosiernie, dziwnie się czułem. Czy ja nadal żyję? Podszedłem do okna, była pełnia księżyca. Jego światło było dla mnie dziwnie przyjemne, w oddali zobaczyłem kobietę. O dziwo widziałem ją bardzo wyraźnie, stała na czubku drzewa. Zaraz na czubku drzewa? Przetarłem oczy, nie mogłem uwierzyć, naprawdę tam stała. Nie mogłem jej rozpoznać, twarz miała zakrytą kapturem od peleryny. Wołała mnie, słyszałem w głowie jej głos, kazała mi wyskoczyć przez okno, bez namysłu zrobiłem to. Wylądowałem bezpiecznie na ziemi, nie połamałem nóg, nawet nie czułem bólu. Popatrzyłem na okno pokoju. Dobre sześć metrów, a ja sobie ot tak skacze? Co mi się stało? Czy ja jestem nadal człowiekiem? Lecz nie miałem czasu na zastanawianie się, wołała mnie, a ja musiałem do niej iść. Zacząłem biec, w urywku sekundy pokonałem dzielącą nas odległość. Stanąłem pod drzewem, na którym ona była.   Zeskoczyła z niego, z gracja lądując przede mną. Nie odczuwałem w ogóle zmęczenia, co było dziwne.
-O co tu chodzi? - zapytałem sam siebie.
-Stałeś się nadczłowiekiem, jesteś niepokonany! - powiedziała, znalem ją. Zdjęła kaptur, nie myliłem się, to ona była w mojej sypialni i mnie ugryzła. Ona mi to zrobiła! Ale tak w ogóle, to co mi zrobiła?
-Kim jesteś i co mi zrobiłaś?
-Jestem Tamafune Hagino. Mam ponad tysiąc lat, jestem bardzo starym wampirem i silnym, z wiekiem staję się coraz to silniejsza. Teraz dorównujesz mi mocą, ale nie doświadczeniem. Po roku utracisz swoją siłę, będziesz zaczynał od zera. Jesteś skazany na wieczną samotność, tak jak i ja. Nigdy się nie zestarzejesz, będziesz tracił bliskie ci osoby i nic nie będziesz mógł zrobić. Zapamiętaj, że srebro i słońce nas osłabia, a w dużych ilościach zabija.
-Jestem wampirem? To chyba jakieś żarty! Nie wierzę ci! jesteś wariatką!
-Tak? To jak wytłumaczysz, że w kilka sekund przebyłeś tak dużą odległość? A to, iż masz wyostrzone zmysł, że jesteś silniejszy?
-Ja... - popatrzyłem na swoje ręce, uszczypałem się w policzki, nic nie poczułem - jestem martwy? - dokończyłem. Przytaknęła. Nie mogłem się z tym pogodzić, upadłem na kolana, byłem w szoku. Mówiła coś do mnie, ale jej nie słuchałem, wyłączyłem wszystkie zmysły, wzrok wbiłem w widoczny tylko dla mnie punkt na niebie. Poczułem jak coś miażdży mi twarz, a potem wylądowałem na drzewie. Otrząsnąłem się z letargu, spostrzegłem jak kobieta biegnie w moją stronę i chce zadać kolejny cios. Szybko się podniosłem i odskoczyłem w bok, zatrzymałem się na innym drzewie, stałem na nim, metr nad ziemią i nie spadałem, tak jakbym się do niego przykleił. Tamafune złamała drzewo, na którym wcześniej się zatrzymałem.
-Ty cholerny dupku! Słuchaj jak do Ciebie mówię! - wysyczała, stanęła naprzeciw mnie, rubin na jej szyi zaczął intensywnie świecić.
-Nie wściekaj się tak! Już ci wierzę, dobra. Możesz przestać? - zapytałem łagodnie.
-Ehh... nic na to nie poradzę, byłeś w szoku, ale zapamiętaj, że łatwo mnie wkurzyć - zaczęła poprawiać swoją garderobę.
-Hai, hai - uśmiechnąłem się i zeskoczyłem z drzewa. Zaczęła mi się podobać ta moc, chociaż byłem trupem, "żyłem"!
-Więc, jak mówiłam, a ty nie słuchałeś, musisz jeść...
-Jeść? Przecież nie żyję?
-Tak i dlatego nie możesz jeść tego, co zwykły człowiek. Będziesz żywił się ludzką krwią, z początku będzie to dla ciebie trudne, ale musisz.
-Jak nie będę jadł umrę?
-Nie, ale żądza krwi obejmie nad tobą kontrolę, a wtedy nie będziesz mógł nad sobą panować i będziesz zabijał wszystko co żyję. Więc lepiej się pilnuj i kiedy jesteś godny, jedz.
-Czy...
-Tak?
-Gdy kogoś ugryzę może on zmienić się w wampira?
-Jeśli wypijesz wszystką jego krew, to tak.  - odwróciła się do mnie tyłem - Dam ci dobrą radę, nie zmieniaj nikogo w wampira. Gdy się pożywisz musisz spalić ciało, inaczej odrodzi się na nowo, jako jeden z nas.
-A mogę się żywić, nie zabijając ludzi?
-Musisz nauczyć się kontrolować, gdy dojdziesz do wprawy, odpowiedź nasunie się sama - wyskoczyła na drzewo i zniknęła.

Rozdział 1

Dziesiątego października tysiąc siedemset sześćdziesiątego czwartego roku, tydzień po moich dwudziestych urodzinach, wybuchła wielka wojna domowa. Walka toczyła się między moim ojcem i jego bratem, walczyli o tron. Mój wuj za wszelką cenę chciał rządzić, a przez to, że był młodszy, mój ojciec odziedziczył koronę, a on musiał się zadowolić małym królestwem podporządkowanym i tak mojemu ojcu. Minęły już dwa miesiące, a bitwy nadal się toczyły. Nasza armia miała bardzo duże straty, wszyscy byliśmy bezradni. Mój wuj miał silne wojsko, było to spowodowane liczebnością. Mój ojciec wysłał na pole walki tylko połowę swoich żołnierzy, druga została bronić zamku. Wiedziałem, że jak wojsko wroga zbliży się do murów zamku, to będzie koniec. Patrzyłem przez okno w swoim pokoju, na czarne dymy płonących domów. Dotarli już do miasta, jak ich nie powstrzymamy to przejmą zamek. Odrzuciłem do tył pelerynę i z pośpiechem wyszedłem z pokoju.  Kierowałem się do pokoju obrad, gdzie mój ojciec, razem z doradcami myślał nad cała sytuacją. Doszedłem na miejsce, stanąłem przed dużymi drzwiami i zapukałem, po chwili otworzył mi je, jeden z służących, wszedłem do środka.
-O co chodzi, synu - zapytał gdy tylko mnie zobaczył. Siedział zmęczony na krześle, jedną ręką podpierał głowę i patrzył na mapę królestwa. Jeden z doradców wskazywał coś na niej palcem, pewnie ułożenie wojska wroga, które podpatrzył jeden ze szpiegów.
-Ojcze - wszyscy zwrócili na mnie swój wzrok - pozwól mi wyruszyć z pozostałymi żołnierzami na wroga, nie możemy pozwolić, aby Madara przejął zamek.
-To zbyt niebezpieczne, nie pozwolę  mojemu następcy na coś takiego - odpowiedział, w jego głosie słyszałem zmęczenie, nie spał już kilka nocy pod rząd, odkąd dowiedział się, że  wojska Madary są tak blisko królestwa.
-Masz jeszcze Sasuke, a tak w ogóle, to nic mi się nie stanie, a ktoś musi poprowadzić wojsko, tam giną niewinni ludzie! - wykrzyczałem, wszyscy byli zdziwieni moim nagłym uniesieniem. Nigdy nie podniosłem głosu na ojca, zawsze odnosiłem się do niego z wielkim szacunkiem, a do tego nie podważałem jego decyzji. Wstał i do mnie podszedł, myślałem, że chce mnie uderzyć w twarz, tak jak to zwykle bywało z Sasuke. Mój brat zawsze obrywał od ojca za pyskowanie, nigdy go nie słuchał i robił co mu się żywnie podobało.
-Chodź - rozkazał, szedł w stronę wyjścia, poszedłem posłusznie za nim, wyszliśmy z pokoju i udaliśmy się do komnaty obok.  - Musisz zrozumieć moje obawy. Gdy coś mi się stanie ktoś mądry i dojrzały musi objąć tron, a Sasuke jest jeszcze młody i głupi, ma dopiero szesnaście lat i w głowie mu tylko turnieje i panienki.
-Czemu od razu zakładasz, że zginę? I tak gdy  wkroczą na teren zamku, wszyscy zginiemy, a teraz mam szanse ich powstrzymać!
-Ech... - westchnął, zaczął się zastanawiać, drapiąc się po brodzie z zamkniętymi oczami - dobrze, lecz gdy sytuacja zrobi się nieciekawa musisz mi przysiąc, że zawrócisz do pałacu.
-Dobrze - zgodziłem się od razu, i tak nie wykonam tego rozkazu, nie zostawię żołnierzy samych! Jakim okazał bym się następcą, gdybym zostawił armię i uciekł, ratując swoje życie? Mój ojciec pewnie by tak postąpił, ale nie ja, nie mógłbym! Do końca życia dręczyłaby mnie ta myśl, że ich opuściłem. - Idę się przygotować - lekko się ukłoniłem i opuściłem komnatę, udając się do swojej. Zawołałem służącego i kazałem mu przygotować moją zbroję, a sam udałem się do zamkowej kaplicy, aby się pomodlić. Ukląkłem przed ołtarzem i prosiłem Boga o siłę, aby pomógł mi pokonać wuja. Nagle drzwi do kaplicy się otworzyły w nich stała moja matka, podbiegła do mnie i przytuliła się.
-Nie idź, nie możesz... - płakała, czułem na ramieniu każdą łzę, która wypływała z jej oczu. Przytuliłem ją mocno, możliwe, że to nasze pożegnanie, już nigdy mogę jej nie zobaczyć. To ona dała mi siłę i odwagę, ona dała mi życie! Jest najważniejszą kobietą w moim życiu, zawsze, do samego końca, będzie!
-Proszę - wyszeptała, oderwała się ode mnie i chwyciła moją twarz w swoje dłonie - zostań, nie chce cię stracić...
-Matko... - wziąłem głęboki oddech - nie mogę pozwolić ginąć niewinnym ludziom z powodu Madary, muszę go powstrzymać!
-Ale...
-Proszę! - zamknąłem oczy, powstrzymywałem łzy, było to dla mnie ciężkie, zostawiać rodzinę, ale nie miałem wyboru.
-Widzę, że cie nie przekonam - spuściła głowę, wzięła ręce z mej twarzy i objęła się nimi - proszę uważaj na siebie! - wstała i wybiegła z kaplicy, nie pobiegłem za nią, nie wiedziałam co mógłbym jej powiedzieć, jak ją pocieszyć. Wstałem i wróciłem do swojej komnaty, w środku czekała na mnie gorąca kąpiel i kolacja. Na łóżku leżała wypolerowana zbroja, a obok niej miecz w pochwie. Nie byłem głodny, więc w pierwszej kolejności wziąłem kąpiel, następnie przegryzłem kilka kęsów pieczonego prosiaka i zawołałam służącego, aby założył mi zbroję. Nie miałem czasu na odpoczynek, musiałem wyruszyć jak najszybciej w obronie królestwa. Sługa skończył mnie ubierać, podał mi miecz i otworzył drzwi. Opuściłem komnatę kierując się na dziedziniec zamku, tam czekali już na mnie żołnierze. Jeden z nich przytrzymywał mego konia, dosiadłem go i krzyknąłem.
-Jesteście ze mną?!
-Do samego końca Wasza Wysokość - odkrzyknęli chórem. Wyprzedziłem wszystkich i stanąłem na przodzie, prowadziłem ich na obrzeża miasta, gdzie wszystko miało się rozstrzygnąć. Po krótkim czasie stanęliśmy naprzeciw wojsk wroga, na ich czele stał, dumnie siedząc na koniu, Madara. Wyciągnął swój miecz i skierował go w moją stronę, lekko nim skinął, a żołnierze zaczęli krzyczeć i biec w naszą stronę. Wyciągnąłem z pochwy oręże i zamachnąłem się nim krzycząc.
-Za Króla i Japonię!! - ruszyłem, za mną moje wojsko. W przedsionku kilku sekund rozpoczęła się walka. Pierwsze starcie miałem z żołnierzami wroga, dwa kolejne także, następnym przeciwnikiem był on, Madara. Podjechałam bliżej, nasze miecze skrzyżowały się wiele razy. Był dobry, z tego co wiem niepokonany, był lepszy w władaniu mieczem nawet od mojego ojca. Zaczął padać deszcz, Madara zrzucił mnie z konia, spychając swoja tarczą, byłem w przegranej pozycji. Broniłem się jak mogłem, lecz dopóki on jest na koniu nic nie wskóram! Rzuciłem moją tarczą w przeciwnika, odwracając jego uwagę, przybliżyłem się do niego, zwalając go z konia. Szybko się podniósł z ziemi, zaczęliśmy walczyć. Atakował mnie jak oszalały, z wielką siłą i na oślep. Wymachiwał mieczem tak ja mu się chciało, był zaślepiony nienawiścią i złością, jego ruchy nie były już tak precyzyjne jak na początku. Przewróciłem go. Teraz miałem szansę, podniosłem miecz do góry, nad głowę, chcąc zadać ostateczny cios, lecz to nie nastąpiło. Madara był szybszy, zranił mnie w brzuch, przebijając zbroję, była to głęboka rana, na pewno uszkodziła jakieś narządy. Miecz wysunął mi się z rąk, upadłem na ziemię wypluwając krew. Wstał, patrząc na mnie z wyższością.
-Mój brat podjął złą decyzje, wysyłając cię na pole walki - uśmiechnął się, podniósł miecz do góry - czas to skończyć - przymrużyłem powieki, wiedziałem, że to koniec. Usłyszałem brzdęk odbijającego się metalu, otworzyłem oczy, przede mną stał jeden z moich żołnierzy.
-Wasza Wysokość, proszę się ratować, ja go powstrzymam - chciałem zaprzeczyć, lecz inny mężczyzna poniósł mnie i przewiesił moją rękę przez swoje ramię. Nie wyrywałem się, ani nie protestowałem, nie miałem na to siły, co sekundę traciłem więcej krwi, co osłabiało mój organizm. Obrazy zaczęły rozmazywać mi się przed oczami, a odgłosy walki zaczęły cichnąć, powoli chyliłem się ku otchłani, nie czułem rąk, ani nóg, nawet miejsca gdzie byłem ranny. Otulało mnie dziwne ciepło, słyszałem cichy szept wymawiający moje imię. W ciemności dostrzegłem kobietę, miała długie, brązowe włosy, białą jak śnieg cerę i szkarłatne oczy, które wywoływały dreszcze na moich plechach. Skądś ją znałem, lecz nie pamiętam skąd. Miała na sobie aksamitną suknię, koloru czerwonego, była prosta, lecz elegancka. Na szyi złoty wisior, z dużym  rubinowym okiem, z którego wydobywało się światło. Stała nade mną uśmiechając się.
-Itachi - wyciągnęła rękę w moja stronę, lecz  nagle zaczęła się oddalać, aż w końcu zniknęła.
-Wasza Wysokość obudź się! - znowu poczułem ból, który przeszywał całe moje ciało. Otworzyłem powoli oczy, zobaczyłem mężczyznę, który uratował mi życie. Na jego twarzy gościł uśmiech, za nim stało resztę mojego wojska. Siedziałem oparty o drzewo, miałem zdjętą zbroję, brzuch był obwiązany jakąś szmatą, pewnie by powstrzymać krwawienie.  Najdrobniejszy ruch sprawiał mi ból, wszystko mnie bolało, zaschło mi w gardle, nie miałem śliny.
-Co się dzieję? - zdołałem wyszeptać,
-Wygraliśmy! Wojska Madary wycofały się! - krzyknął. Moje usta lekko drgnęły do góry, wykrzywiając się w uśmiech, cieszyłem się razem z nimi. Zauważyłem karetę, która podjechała do nas, z niej wyszła moja matka i podbiegła do mnie.
-Moje dziecko - dotknęła dłonią zakrwawiony materiał na moim brzuchu. - Pomóżcie mi go wsadzić do karety - rozkazała. Dwóch żołnierzy pomogło mi wstać i prawie mnie niosąc, wsadzili do karety, za nimi wsiadła moja matka. Leżałem na siedzeniu w karecie, głowę miałem opartą na nogach matki. Na policzkach czułem krople łez. Zawsze muszę ją smucić.
-Wszystko będzie dobrze, wytrzymaj jeszcze trochę.... - powtarzała.
-Mamo....przepraszam... - zdołałem wyszeptać ostatkiem sił, wyciągnąłem rękę aby ostatni raz ją dotknąć, lecz nie zdołałem, straciłem wszystkie siły, ręka opadła bezwładnie, zwisając koło nóg mojej matki. Ogarniała mnie ciemność...
-Nie!!!!!!!

PROLOG

Ludzie nie wiedzą co to śmierć, dopóki nie staną z nią twarzą w twarz. Nie wiedzą jak człowiek cierpi, jak zmaga się z ciemnością ogarniającą jego ciało. Gdy umierasz, śmierci towarzyszy melodia, jedni myślą, że to anioł śpiewa pieśń, aby móc wstąpić do nieba, drudzy zaś, iż to diabeł wabiący zbłąkane dusze do piekła. Nikt tak naprawdę nie wie, co dzieje się z duszą po śmierci. Czy idzie do nieba, a może do piekła, a może błąka się gdzieś na bezdrożach? Czy te dwa światy tak w ogóle istnieją? Może to tylko wyobrażenie artystów malujących obrazy i piszących wiersze? Nikt jeszcze nie powrócił zza światów, aby móc to potwierdzić. Wierzymy w Boga, tak jak i w diabła, upadłego anioła, który sprzeciwił się Bogu i został wygnany z raju. Wiara to potężna moc, dzięki niej potrafimy podnieść się po stracie kogoś bliskiego, po utracie wszelkiej nadziei.
Ktoś kiedyś mi powiedział, że istnieje drugie życie, lecz najpierw musisz umrzeć, aby móc narodzić się na nowo. Ale jako kto? Kim staje się człowiek, po ponownych narodzinach? Czy to w ogóle jest możliwe, czy to kolejna bajka wymyślona przez poetów? Możliwe, że człowiek dostaje drugą szansę od Boga i odradza się? Może żyć jak dawniej, jako ta sama osoba? Czy odradza się w innej formie, jako zwierzę, czy roślina? Czy reinkarnacja nie jest czasem bajką wymyśloną, aby pocieszać umierających? Dając im nadzieję, iż jutro odrodzą się jako kwiat czy ptak? Im więcej się nad tym zastanawiam, uważam to za niemożliwe. Jak człowiek może odrodzić się na nowo skoro umrze? To etycznie niemożliwe, i niech nikt mi nie mówi, że to magia! Czary nie istnieją na tym świecie, te wszystkie czarownice palone na stosie, to absurd! Skoro posiadają moc, to czemu się nie uratują, tylko błagają o litość? Jestem księciem, następcą tronu, gdy obejmę władzę, to wszystko się skończy! Nie pozwolę ginąć niewinnym niewiastom!
Była ciepła letnia noc, gwiazdy błyszczały się na niebie, wiał lekki wietrzyk bawiąc się moimi włosami. Pojechałem na przejażdżkę konną do lasu. Usłyszałem krzyki, skierowałem konia w tamta stronę. Wjechałem w głąb lasu, zobaczyłem kobietę szarpiącą się z grupką mężczyzn, gdy mnie zauważyli, poczęli uciekać, nie goniłem ich. Podjechałem do kobiety.
-Wszystko w porządku? - zapytałem.
-Tak...dziękuje, odwdzięczę się za ratunek... - uśmiechnęła się. Zauważyłem na jej rękach głębokie rany, krwawiła bardzo intensywnie. Zeskoczywszy z konia, uchwyciłem jej rękę, lecz zaraz ją wyrwała.
-Nie bój się, musimy to opatrzyć.
-To nie będzie konieczne - cofnęła się o dwa kroki do tyłu, usłyszałem syknięcie, upadła na ziemię trzymając się za stopę. Ukląkłem przy niej, na ziemi leżał srebrny łańcuch, czy to ją zraniło. Popatrzyłem na stopę, rana była podobna do tych na rękach.
-Co to jest? - spytałem zmieszany. Nie wiedziałem o co chodzi. wziąłem do rąk łańcuch, nic mi nie robił. Popatrzyłem na kobietę, lecz jej już nie było. - Hej! - odwróciłem się, lecz byłem sam. Gdzie ona znikła? Nie rozmyślałem nad tym dłużej, nie chciała mojej pomocy to cóż, wskoczyłem na konia i wróciłem do pałacu. Przez całą drogę myślałem nad tymi ranami, i czemu ten łańcuch zostawiał je na jej skórze? Jest to bardzo dziwne... muszę coś o tym się dowiedzieć!