Kareta stanęła, czułem jak ktoś wyciąga mnie z niej i gdzieś
niesie. Byłem na pół przytomny, obraz był rozmazany. Ból zaatakował mój umysł,
nie byłem w stanie trzeźwo myśleć. Nie potrafiłem rozpoznać gdzie się znajduje
i kto mnie niesie. Słyszałem jakieś przytłumione krzyki, lecz nie rozumiałem
słów. Poczułem jak kładą mnie na łóżku, rozpoznałem zapach róż, byłem w swoim
pokoju. Kochałem te kwiaty, dlatego służąca codziennie przynosiła mi je z
oranżerii i stawiała na stole w wazonie. Na brzuchu czułem coś zimnego,
lekko drapało mnie po nim, pewnie lekarz rozcinał materiał, aby dostać się do
rany. Przez chwile uciskał okolice rany, co sprawiało mi ogromny ból, chciałem
krzyczeć, lecz nie mogłem. Poczułem na ustach coś ciepłego, była to woda, lecz
inaczej smakowała. Piłem łapczywie, dużymi łykami, lecz po kilku łykach
przestała płynąc. Dodała mi ona siły, moje zmysły zaczęły powoli rejestrować
otoczenie, lecz ból nie ustąpił. Otworzyłem oczy, nade mną pochylała się matka
z ojcem, Sasuke stał za nimi.
-Moja krew nie wystarczy aby uleczyć jego rany, muszę go przemienić - usłyszałem głos kobiety, znałem go, ale nie wiem skąd.
-Proszę, nie ma innego sposobu aby żył? - dopytywała się moja matka. Nie wiedziałem o co chodzi, kim jest ta kobieta i dlaczego jej nie widzę?
-Nasza krew potrafi uzdrawiać, może przedłużyć życie i odmłodzić, lecz na niego nie działa.
-Nie pozwolę przemienić go w potwora - krzyknął mój ojciec.
-Przestań! To twoja wina, że go tam puściłeś! Mój biedny syn teraz musi tak cierpieć! Chcę aby żył!
-Kobieto! czy ty wiesz co mówisz? Chcesz by stał się potworem?
-A czy chcesz jego śmierci! Nigdy ci nie wybaczę jeśli on umrze!
-Hej... - wychrypiałem - możecie przestać, głowa mnie już boli.
-Synu - rzuciła się na mnie przytulając się - odzyskał przytomność! bardzo boli?
-Jak cholera...
-Róbcie co chcecie - wykrzyczał i wyszedł trzaskając drzwiami. Do łóżka podeszła kobieta, skądś ją znałem. Rubin wiszący na jej szyi błyszczał się, rażąc mnie w oczy.
-Jaka jest twoja decyzja? - zapytała mojej matki, ona popatrzyła się na mnie, płakała. Lekko się uśmiechnęła, głaskała mnie po głowie, ręce jej drżały, ale nie z zimna, lecz strachu.
-Proszę uratuj go - zwróciła się do niej - przepraszam, że jestem taka samolubna, ale nie mogę pozwolić ci umrzeć. Jesteś moim pierwszym dzieckiem i nie chcę cię stracić. Wiem, że przeze mnie będziesz cierpiał jeszcze bardziej, ale będziesz żył i zostaniesz ze mną.
Zimną dłonią dotknęła mojego policzka, nachyliła się i ucałowała mnie w czoło. Podeszła do Sasuke, dotknęła jego ramienia, zaciskając na nim rękę, pociągnęła go za sobą.
-Chodź - posłuchał jej, wyszli z pokoju.
Kobieta podeszła do mnie, usiadła na łóżku, głaszcząc dłonią mój policzek.
-Teraz mam okazję się odwdzięczyć za uratowanie mi życia - nachyliła się bliżej mojej twarzy - troszkę zaboli tylko na początku - wysunęła swoje zęby, dwa z nich, kły, były dłuższe i spiczaste. Wbiła się w moją szyję, wydałem z siebie cichy okrzyk, poczułem jak coś ciepłego spływa mi po szyi, była to krew. Czułem jak uchodzi ze mnie życie, jak serce przestaje bić. Ostatkiem sił wyciągnąłem rękę, aby ją powstrzymać, chwyciłem ją za włosy, lecz nie miałem na tyle siły, aby ją odciągnąć. Przestała pić moją krew, czułem się pusty, serce przestało bić, lecz nie umierałem. Widziałem ją wyraźnie, jej usta umazane moją krwią, oczy błyszczące szkarłatem. Nie czułem bólu, ani zimna, nic nie czułem, byłem na skraju życia i śmierci.
-Za chwile mój jad rozprzestrzeni się po twoim ciele. Teraz nic nie czujesz, nie możesz też się ruszać, bo cię sparaliżował. Pamiętaj, że teraz twoim słońcem jest księżyc, a dniem noc!
Patrzyłem jak zakłada na siebie czarną pelerynę i wychodzi. Nie rozumiałem o co jej chodziło. Nagle poczułem ogromny ból przeszywający całe moje ciało, zacząłem krzyczeć, nie byłem w stanie stłumić w sobie krzyku, ból był nie do zniesienia. Odzyskałem czucie, po moim ciele rozchodził się jej jad, tak jak powiedziała. Czułem go w sobie... jak uśmierca wszystkie żyjące komórki, jak zamienia serce w kamień. Przestałem oddychać, tlen nie był mi już potrzebny do życia, nie odczuwałem głodu, chłodu, ciepła, nic! Moje zmysły się wyostrzyły, widziałem w ciemności, każdy najdrobniejszy szczegół, czułem przyjemną woń ciał, osób mieszkających w pałacu, słyszałem bicie ich serc. Byłem sobą, lecz się zmieniłem. Powoli podniosłem się do pozycji siedzącej, dotknąłem miejsca gdzie była rana, byłem uleczony. Głowa bolała mnie niemiłosiernie, dziwnie się czułem. Czy ja nadal żyję? Podszedłem do okna, była pełnia księżyca. Jego światło było dla mnie dziwnie przyjemne, w oddali zobaczyłem kobietę. O dziwo widziałem ją bardzo wyraźnie, stała na czubku drzewa. Zaraz na czubku drzewa? Przetarłem oczy, nie mogłem uwierzyć, naprawdę tam stała. Nie mogłem jej rozpoznać, twarz miała zakrytą kapturem od peleryny. Wołała mnie, słyszałem w głowie jej głos, kazała mi wyskoczyć przez okno, bez namysłu zrobiłem to. Wylądowałem bezpiecznie na ziemi, nie połamałem nóg, nawet nie czułem bólu. Popatrzyłem na okno pokoju. Dobre sześć metrów, a ja sobie ot tak skacze? Co mi się stało? Czy ja jestem nadal człowiekiem? Lecz nie miałem czasu na zastanawianie się, wołała mnie, a ja musiałem do niej iść. Zacząłem biec, w urywku sekundy pokonałem dzielącą nas odległość. Stanąłem pod drzewem, na którym ona była. Zeskoczyła z niego, z gracja lądując przede mną. Nie odczuwałem w ogóle zmęczenia, co było dziwne.
-O co tu chodzi? - zapytałem sam siebie.
-Stałeś się nadczłowiekiem, jesteś niepokonany! - powiedziała, znalem ją. Zdjęła kaptur, nie myliłem się, to ona była w mojej sypialni i mnie ugryzła. Ona mi to zrobiła! Ale tak w ogóle, to co mi zrobiła?
-Kim jesteś i co mi zrobiłaś?
-Jestem Tamafune Hagino. Mam ponad tysiąc lat, jestem bardzo starym wampirem i silnym, z wiekiem staję się coraz to silniejsza. Teraz dorównujesz mi mocą, ale nie doświadczeniem. Po roku utracisz swoją siłę, będziesz zaczynał od zera. Jesteś skazany na wieczną samotność, tak jak i ja. Nigdy się nie zestarzejesz, będziesz tracił bliskie ci osoby i nic nie będziesz mógł zrobić. Zapamiętaj, że srebro i słońce nas osłabia, a w dużych ilościach zabija.
-Jestem wampirem? To chyba jakieś żarty! Nie wierzę ci! jesteś wariatką!
-Tak? To jak wytłumaczysz, że w kilka sekund przebyłeś tak dużą odległość? A to, iż masz wyostrzone zmysł, że jesteś silniejszy?
-Ja... - popatrzyłem na swoje ręce, uszczypałem się w policzki, nic nie poczułem - jestem martwy? - dokończyłem. Przytaknęła. Nie mogłem się z tym pogodzić, upadłem na kolana, byłem w szoku. Mówiła coś do mnie, ale jej nie słuchałem, wyłączyłem wszystkie zmysły, wzrok wbiłem w widoczny tylko dla mnie punkt na niebie. Poczułem jak coś miażdży mi twarz, a potem wylądowałem na drzewie. Otrząsnąłem się z letargu, spostrzegłem jak kobieta biegnie w moją stronę i chce zadać kolejny cios. Szybko się podniosłem i odskoczyłem w bok, zatrzymałem się na innym drzewie, stałem na nim, metr nad ziemią i nie spadałem, tak jakbym się do niego przykleił. Tamafune złamała drzewo, na którym wcześniej się zatrzymałem.
-Ty cholerny dupku! Słuchaj jak do Ciebie mówię! - wysyczała, stanęła naprzeciw mnie, rubin na jej szyi zaczął intensywnie świecić.
-Nie wściekaj się tak! Już ci wierzę, dobra. Możesz przestać? - zapytałem łagodnie.
-Ehh... nic na to nie poradzę, byłeś w szoku, ale zapamiętaj, że łatwo mnie wkurzyć - zaczęła poprawiać swoją garderobę.
-Hai, hai - uśmiechnąłem się i zeskoczyłem z drzewa. Zaczęła mi się podobać ta moc, chociaż byłem trupem, "żyłem"!
-Więc, jak mówiłam, a ty nie słuchałeś, musisz jeść...
-Jeść? Przecież nie żyję?
-Tak i dlatego nie możesz jeść tego, co zwykły człowiek. Będziesz żywił się ludzką krwią, z początku będzie to dla ciebie trudne, ale musisz.
-Jak nie będę jadł umrę?
-Nie, ale żądza krwi obejmie nad tobą kontrolę, a wtedy nie będziesz mógł nad sobą panować i będziesz zabijał wszystko co żyję. Więc lepiej się pilnuj i kiedy jesteś godny, jedz.
-Czy...
-Tak?
-Gdy kogoś ugryzę może on zmienić się w wampira?
-Jeśli wypijesz wszystką jego krew, to tak. - odwróciła się do mnie tyłem - Dam ci dobrą radę, nie zmieniaj nikogo w wampira. Gdy się pożywisz musisz spalić ciało, inaczej odrodzi się na nowo, jako jeden z nas.
-A mogę się żywić, nie zabijając ludzi?
-Musisz nauczyć się kontrolować, gdy dojdziesz do wprawy, odpowiedź nasunie się sama - wyskoczyła na drzewo i zniknęła.
-Moja krew nie wystarczy aby uleczyć jego rany, muszę go przemienić - usłyszałem głos kobiety, znałem go, ale nie wiem skąd.
-Proszę, nie ma innego sposobu aby żył? - dopytywała się moja matka. Nie wiedziałem o co chodzi, kim jest ta kobieta i dlaczego jej nie widzę?
-Nasza krew potrafi uzdrawiać, może przedłużyć życie i odmłodzić, lecz na niego nie działa.
-Nie pozwolę przemienić go w potwora - krzyknął mój ojciec.
-Przestań! To twoja wina, że go tam puściłeś! Mój biedny syn teraz musi tak cierpieć! Chcę aby żył!
-Kobieto! czy ty wiesz co mówisz? Chcesz by stał się potworem?
-A czy chcesz jego śmierci! Nigdy ci nie wybaczę jeśli on umrze!
-Hej... - wychrypiałem - możecie przestać, głowa mnie już boli.
-Synu - rzuciła się na mnie przytulając się - odzyskał przytomność! bardzo boli?
-Jak cholera...
-Róbcie co chcecie - wykrzyczał i wyszedł trzaskając drzwiami. Do łóżka podeszła kobieta, skądś ją znałem. Rubin wiszący na jej szyi błyszczał się, rażąc mnie w oczy.
-Jaka jest twoja decyzja? - zapytała mojej matki, ona popatrzyła się na mnie, płakała. Lekko się uśmiechnęła, głaskała mnie po głowie, ręce jej drżały, ale nie z zimna, lecz strachu.
-Proszę uratuj go - zwróciła się do niej - przepraszam, że jestem taka samolubna, ale nie mogę pozwolić ci umrzeć. Jesteś moim pierwszym dzieckiem i nie chcę cię stracić. Wiem, że przeze mnie będziesz cierpiał jeszcze bardziej, ale będziesz żył i zostaniesz ze mną.
Zimną dłonią dotknęła mojego policzka, nachyliła się i ucałowała mnie w czoło. Podeszła do Sasuke, dotknęła jego ramienia, zaciskając na nim rękę, pociągnęła go za sobą.
-Chodź - posłuchał jej, wyszli z pokoju.
Kobieta podeszła do mnie, usiadła na łóżku, głaszcząc dłonią mój policzek.
-Teraz mam okazję się odwdzięczyć za uratowanie mi życia - nachyliła się bliżej mojej twarzy - troszkę zaboli tylko na początku - wysunęła swoje zęby, dwa z nich, kły, były dłuższe i spiczaste. Wbiła się w moją szyję, wydałem z siebie cichy okrzyk, poczułem jak coś ciepłego spływa mi po szyi, była to krew. Czułem jak uchodzi ze mnie życie, jak serce przestaje bić. Ostatkiem sił wyciągnąłem rękę, aby ją powstrzymać, chwyciłem ją za włosy, lecz nie miałem na tyle siły, aby ją odciągnąć. Przestała pić moją krew, czułem się pusty, serce przestało bić, lecz nie umierałem. Widziałem ją wyraźnie, jej usta umazane moją krwią, oczy błyszczące szkarłatem. Nie czułem bólu, ani zimna, nic nie czułem, byłem na skraju życia i śmierci.
-Za chwile mój jad rozprzestrzeni się po twoim ciele. Teraz nic nie czujesz, nie możesz też się ruszać, bo cię sparaliżował. Pamiętaj, że teraz twoim słońcem jest księżyc, a dniem noc!
Patrzyłem jak zakłada na siebie czarną pelerynę i wychodzi. Nie rozumiałem o co jej chodziło. Nagle poczułem ogromny ból przeszywający całe moje ciało, zacząłem krzyczeć, nie byłem w stanie stłumić w sobie krzyku, ból był nie do zniesienia. Odzyskałem czucie, po moim ciele rozchodził się jej jad, tak jak powiedziała. Czułem go w sobie... jak uśmierca wszystkie żyjące komórki, jak zamienia serce w kamień. Przestałem oddychać, tlen nie był mi już potrzebny do życia, nie odczuwałem głodu, chłodu, ciepła, nic! Moje zmysły się wyostrzyły, widziałem w ciemności, każdy najdrobniejszy szczegół, czułem przyjemną woń ciał, osób mieszkających w pałacu, słyszałem bicie ich serc. Byłem sobą, lecz się zmieniłem. Powoli podniosłem się do pozycji siedzącej, dotknąłem miejsca gdzie była rana, byłem uleczony. Głowa bolała mnie niemiłosiernie, dziwnie się czułem. Czy ja nadal żyję? Podszedłem do okna, była pełnia księżyca. Jego światło było dla mnie dziwnie przyjemne, w oddali zobaczyłem kobietę. O dziwo widziałem ją bardzo wyraźnie, stała na czubku drzewa. Zaraz na czubku drzewa? Przetarłem oczy, nie mogłem uwierzyć, naprawdę tam stała. Nie mogłem jej rozpoznać, twarz miała zakrytą kapturem od peleryny. Wołała mnie, słyszałem w głowie jej głos, kazała mi wyskoczyć przez okno, bez namysłu zrobiłem to. Wylądowałem bezpiecznie na ziemi, nie połamałem nóg, nawet nie czułem bólu. Popatrzyłem na okno pokoju. Dobre sześć metrów, a ja sobie ot tak skacze? Co mi się stało? Czy ja jestem nadal człowiekiem? Lecz nie miałem czasu na zastanawianie się, wołała mnie, a ja musiałem do niej iść. Zacząłem biec, w urywku sekundy pokonałem dzielącą nas odległość. Stanąłem pod drzewem, na którym ona była. Zeskoczyła z niego, z gracja lądując przede mną. Nie odczuwałem w ogóle zmęczenia, co było dziwne.
-O co tu chodzi? - zapytałem sam siebie.
-Stałeś się nadczłowiekiem, jesteś niepokonany! - powiedziała, znalem ją. Zdjęła kaptur, nie myliłem się, to ona była w mojej sypialni i mnie ugryzła. Ona mi to zrobiła! Ale tak w ogóle, to co mi zrobiła?
-Kim jesteś i co mi zrobiłaś?
-Jestem Tamafune Hagino. Mam ponad tysiąc lat, jestem bardzo starym wampirem i silnym, z wiekiem staję się coraz to silniejsza. Teraz dorównujesz mi mocą, ale nie doświadczeniem. Po roku utracisz swoją siłę, będziesz zaczynał od zera. Jesteś skazany na wieczną samotność, tak jak i ja. Nigdy się nie zestarzejesz, będziesz tracił bliskie ci osoby i nic nie będziesz mógł zrobić. Zapamiętaj, że srebro i słońce nas osłabia, a w dużych ilościach zabija.
-Jestem wampirem? To chyba jakieś żarty! Nie wierzę ci! jesteś wariatką!
-Tak? To jak wytłumaczysz, że w kilka sekund przebyłeś tak dużą odległość? A to, iż masz wyostrzone zmysł, że jesteś silniejszy?
-Ja... - popatrzyłem na swoje ręce, uszczypałem się w policzki, nic nie poczułem - jestem martwy? - dokończyłem. Przytaknęła. Nie mogłem się z tym pogodzić, upadłem na kolana, byłem w szoku. Mówiła coś do mnie, ale jej nie słuchałem, wyłączyłem wszystkie zmysły, wzrok wbiłem w widoczny tylko dla mnie punkt na niebie. Poczułem jak coś miażdży mi twarz, a potem wylądowałem na drzewie. Otrząsnąłem się z letargu, spostrzegłem jak kobieta biegnie w moją stronę i chce zadać kolejny cios. Szybko się podniosłem i odskoczyłem w bok, zatrzymałem się na innym drzewie, stałem na nim, metr nad ziemią i nie spadałem, tak jakbym się do niego przykleił. Tamafune złamała drzewo, na którym wcześniej się zatrzymałem.
-Ty cholerny dupku! Słuchaj jak do Ciebie mówię! - wysyczała, stanęła naprzeciw mnie, rubin na jej szyi zaczął intensywnie świecić.
-Nie wściekaj się tak! Już ci wierzę, dobra. Możesz przestać? - zapytałem łagodnie.
-Ehh... nic na to nie poradzę, byłeś w szoku, ale zapamiętaj, że łatwo mnie wkurzyć - zaczęła poprawiać swoją garderobę.
-Hai, hai - uśmiechnąłem się i zeskoczyłem z drzewa. Zaczęła mi się podobać ta moc, chociaż byłem trupem, "żyłem"!
-Więc, jak mówiłam, a ty nie słuchałeś, musisz jeść...
-Jeść? Przecież nie żyję?
-Tak i dlatego nie możesz jeść tego, co zwykły człowiek. Będziesz żywił się ludzką krwią, z początku będzie to dla ciebie trudne, ale musisz.
-Jak nie będę jadł umrę?
-Nie, ale żądza krwi obejmie nad tobą kontrolę, a wtedy nie będziesz mógł nad sobą panować i będziesz zabijał wszystko co żyję. Więc lepiej się pilnuj i kiedy jesteś godny, jedz.
-Czy...
-Tak?
-Gdy kogoś ugryzę może on zmienić się w wampira?
-Jeśli wypijesz wszystką jego krew, to tak. - odwróciła się do mnie tyłem - Dam ci dobrą radę, nie zmieniaj nikogo w wampira. Gdy się pożywisz musisz spalić ciało, inaczej odrodzi się na nowo, jako jeden z nas.
-A mogę się żywić, nie zabijając ludzi?
-Musisz nauczyć się kontrolować, gdy dojdziesz do wprawy, odpowiedź nasunie się sama - wyskoczyła na drzewo i zniknęła.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz